Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Άρης Βελουχιώτης: Ένας ακραιφνής πατριώτης


«Άνδρας σαν τον Άρη Βελουχιώτη είναι ζήτημα αν γεννιέται ένας κάθε εκατό χρόνια». Τα λόγια αυτά δεν ειπώθηκαν από κάποιο σύντροφό του στο ΚΚΕ ή πρωτοπαλίκαρό του στις τάξεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αλλά από έναν σοβαρό πολιτικό και ιδεολογικό του αντίπαλο, το ιδρυτικό στέλεχος της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (ΕΡΕ), Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Ο Άρης Βελουχιώτης υπήρξε μια χαρισματική προσωπικότητα. Ένας προδομένος ήρωας που το κόμμα από το οποίο αναδείχθηκε δεν δίστασε να τον διαγράψει και να τον χαρακτηρίσει ως τυχοδιώκτη. Αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ, της μεγαλύτερης και μαζικότερης αντιστασιακής οργάνωσης που γεννήθηκε στα χρόνια της Κατοχής, στρατιωτική μεγαλοφυΐα, πολιτικά οξυδερκής, τίμιος και γενναίος ηγέτης, σωστός αντάρτης.

Για μια μικρή μερίδα ατόμων, ο Άρης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας «βίαιος εγκληματίας», «κατσαπλιάς» και «αρχιβασανιστής». Κάτι θα ξέρουν βέβαια όλοι εκείνοι οι πολιτικοί και ιδεολογικοί απόγονοι των δωσιλόγων και των ταγματασφαλιτών που από την πρώτη στιγμή θα συνεργάζονταν με τους Ναζί κατακτητές γιατί θα θεωρούσαν πως η ύπαρξη και μόνο των Waffen SS ήταν «ένα φωτεινό μήνυμα που ο ελληνισμός θα έπρεπε να έχει δεχτεί», όπως θα έλεγε και ο Νίκος Μιχαλολιάκος.

Κατά την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά το 1936, συλλαμβάνεται για διανομή αντιφασιστικού υλικού. Φυλακίζεται στην Αίγινα, βασανίζεται στα κρατητήρια της Ασφάλειας Αθηνών, δραπετεύει, συλλαμβάνεται εκ νέου, καταδικάζεται για 3 μήνες φυλάκιση αλλά όντας υπόδικος του Μεταξικού νόμου το Πλημμελειοδικείο των Αθηνών τον καταδικάζει για 4 χρόνια φυλάκιση. Το 1939 προβαίνει ίσως στην πιο αμφιλεγόμενή του πράξη με την απόρριψη του κομμουνισμού και τη δήλωση μετανοίας που υπέγραψε στο καθεστώς. Ο λόγος όμως που τον οδήγησε σε αυτή την απόφαση ήταν η σωματική του καταπόνηση από τα βασανιστήρια καθώς ήθελε να συνεχίσει τον αγώνα του εκτός φυλακής.

Κατόπιν, θα πολεμήσει στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο ως στρατιώτης στο Μακεδονικό Μέτωπο ενώ στα χρόνια της Κατοχής, θα αναπτύξει αντάρτικη ομάδα στη Ρούμελη, έπειτα και από τη συγκατάβαση της ΚΕ του ΚΚΕ. Τότε ο Θανάσης Κλάρας θα γίνει ο γνωστός καπετάνιος του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης. Μαζί με τους συντρόφους του στον ΕΛΑΣ, θα δώσει σκληρές μάχες κατά των κατακτητών. Αποκορύφωμα αυτών των μαχών, ήταν η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου το 1942 σε συνεργασία με την άλλη αντιστασιακή ομάδα, τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα και Βρετανούς σαμποτέρ. Ήταν η μοναδική πράξη της Αντίστασης που έδρασε ενωμένη.

Το 1944 θα εκφωνήσει τον ιστορικό του λόγο στην απελευθερωμένη Λαμία, μια ομιλία διαχρονικής αξίας και επίκαιρη όσο ποτέ.

Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.
Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς ακολούθησαν τα Δεκεμβριανά, αποτέλεσμα των οποίων ήταν η Συμφωνία της Βάρκιζας το 1945 όπου το ΕΑΜ και η ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισαν την αποστράτευση και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Ο Άρης θα κάνει λόγο για «προδοσία των απλών ανταρτών» και τότε θα έρθει η ρήξη του με το ΚΚΕ, το οποίο τον αποκήρυξε. Η επίσημη ηγεσία του ΚΚΕ, 66 χρόνια μετά, θα τον αποκαταστήσει. Πολιτικά όμως, όχι κομματικά. Αναγνώρισε δηλαδή ότι είχε δίκιο ως προς τη Συμφωνία της Βάρκιζας αλλά δεν αποκατέστησε την κομματική του ιδιότητα διότι παραβίασε την κομματική πειθαρχία και αξιοποίησε τη φήμη και το σεβασμό που είχε ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ.

Το 1945, κυκλωμένος από τους διώκτες του στη Μεσούντα της Άρτας, θα αποφασίσει να βάλει τέλος στη ζωή του με ένα περίστροφο στο χέρι. Μαζί στο θάνατό του τον ακολούθησε και ο πιστός του φίλος, Τζαβέλλας. Λίγες μέρες μετά, θα αποκεφαλιστούν και τα κεφάλια τους θα κρεμαστούν σε ένα φανοστάτη στα Τρίκαλα. Ήταν η επιτομή του κανιβαλισμού του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος.

Αυτός ήταν ο Άρης Βελουχιώτης. Ένας αγωνιστής για την ανεξαρτησία του έθνους, ένα σύμβολο αγώνων για ελευθερία και δημοκρατία, ένας ακραιφνής πατριώτης.


Είπαν για τον Άρη…

Κρις Γουντχάουζ (Βρετανός συντηρητικός πολιτικός)

«Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν η πολεμική μεγαλοφυΐα του ΕΛΑΣ» (Κρ. Γουντχάουζ: «Το μήλο της έριδος», εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ, σελ. 107).

Έντι Μάγιερς (Βρετανός στρατιωτικός διοικητής)

«Μια μέρα άκουσα πως υπήρχε στα περίχωρα ένας αντάρτης αρχηγός που στα βουνά τον ήξεραν σαν “Αρη Βελουχιώτη” και που αργότερα ανακαλύψαμε ότι ήταν ο Αθανάσιος Κλάρας…
»Το όνομά του φαινόταν να βρίσκεται στα χείλη όλων των χωρικών… Είπα στο Ζέρβα και στον Άρη (σ.σ. μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου) ότι θα τους πρότεινα (όπως και αρκετούς άλλους) για παράσημο.
»Όταν το άκουσε ο Άρης απάντησε: ‘‘Δεν θέλω παράσημο. Θέλω αρβύλες για τους αντάρτες μου’’». (Εντι Μάγιερς: «Η Ελληνική Περιπλοκή», Εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ, σελ. 59- 60 και 84).

Κώστας Βάρναλης (ποιητής)

«Θρυλικός ο Άρης Βελουχιώτης. Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο.
»Η πρώτη ψυχή του αγώνα κι η τελευταία πνοή. Λίγοι το καταλάβανε, όπως ο Άρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του. Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλληκάρι.
»Τιμή και δόξα και στον λαό που τόνε γέννησε». (Π. Λαγδά: «Άρης Βελουχιώτης: Ο πρώτος του αγώνα», Εκδόσεις ΚΥΨΕΛΗ, σελ. 35).

Κομνηνός Πυρομάγλου (υπαρχηγός του ΕΔΕΣ)

«Ωστόσο η πιο ισχυρά και η πιο δυναμική προσωπικότης μεταξύ της τριανδρίας του ΕΛΑΣ (Βελουχιώτης, Σαράφης, Τζήμας) ήταν ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Βελουχιώτης ήταν ο κατεξοχήν ανεγνωρισμένος και ο δυναμικός αρχηγός του ΕΛΑΣ.
»Αυτός επέβαλε τη σιδηρά πειθαρχία στα τμήματα του ΕΛΑΣ, προ παντός στη Ρούμελη. Ήταν πανταχού παρών, εμπνέων τον θαυμασμό και τον φόβο, μεταδίδων εμπιστοσύνη και αισιοδοξία στους αντάρτες του και απογοήτευση στους άλλους.
»Χωρίς κανένα ενδοιασμό έπαιρνε τις πιο τολμηρές και τις πιο επικίνδυνες αποφάσεις. Πολλές φορές ήταν ικανός για ρομαντικές και συναισθηματικές εκδηλώσεις και πράξεις.
»Σε άλλες περιπτώσεις ήταν άγριος και ανένδοτα σκληρός. Η στιγμιαία του αδυναμία στη φυλακή, υπό την 4η Αυγούστου, δεν τον ημπόδισε να παραμείνει κομμουνιστής με όλη του την καρδιά και τη σκέψι.
»Επίστευε με όλη του τη δύναμι στην κοινωνική επανάστασι. Είχε παραμείνη Ελλην ώς το κόκκαλο...» (Κ. Πυρομάγλου: «Ο Δούρειος Ιππος», Εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, σελ. 82).

Ναπολέων Ζέρβας (αρχηγός του ΕΔΕΣ)

«Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι επρόκειτο για ένα κοινό, καλοκάγαθο άνθρωπο… Γρήγορα όμως θα ανακάλυπτα ότι συναντήσει ένα τέρας, με ηγετικάς και οργανωτικάς ικανότητας αληθινά υπερφυσικάς».
«Τίποτα δεν μας χωρίζει, αδέλφια. Θ’ ανοίξουμε τη μαύρη γης να θάψουμε τα μαύρα μας μίση. Εγώ και ο αδερφός Άρης».
«Τα πράγματα με το ΕΑΜ πάλιν οξύνονται (…) Πάντως ελπίζω να πρυτανεύσει σει η σύνεσις. Και ιδίως αυτό το περιμένω από τον Άρη».
«Μου έφερε κι ένα πολύτιμο δώρο: Μια υπέροχη φοράδα, τη «Νίνα», που την είχε διαλέξει ο ίδιος, με όλη την αρματωσιά της. Μόλις την είδα έμεινα έκθαμβος’ άθελά μου όμως θυμήθηκα την πανάρχαιη συμβουλή: «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Ο Άρης με την οξύνοια που τον διέκρινε, παρατηρώντας την έκφρασή μου, είπε: «Μη φοβάσαι. Δεν είναι… Δούρειος Ίππος».
«…Τρέμω μην πάθω κακό. Τον τρέμω αυτόν τον άνθρωπο».

Στέφανος Σαράφης (πολιτικός, ηγέτης του ΕΛΑΣ)

«Έτσι χάθηκε ο Άρης ο οποίος άσχετα από τα ελατ­τώματα και τα σφάλματά του ήταν ένας γενναίος και ι­κανός αγωνιστής με καλή τακτική αντίληψη και πολλά του οφείλει ο αντάρτικος στρατός του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα στην αρχή της συγκρότησής του…
»Εμένα ιδιαίτερα ο θάνατος του Άρη με λύπησε γιατί ήμασταν μαζί δύο χρόνια περίπου στη διοίκηση του ΕΛΑΣ και άσχετα με τα ελαττώματά του και ορισμένες ακρότητες που οφείλονταν σ' ένα αίσθημα κατωτερότητας γιατί είχε υπογράψει δήλωση, την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά, και την ουζοποσία, η συνεργασία μας ήταν πολύ καλή και πολλές φορές η επιμονή μου και ο τρόπος της συμπεριφοράς μου απέναντί του, συντέλεσαν ώστε να προλάβω αρκετά θλιβερά πράγματα». (Στ. Σαράφης: «Μετά τη Βάρκιζα», εκδόσεις ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, σελ. 17- 18).

Παναγιώτης Κανελλόπουλος (ακαδημαϊκός, πολιτικός ΕΡΕ)

«Ο Άρης ήταν ένας αγνός ιδεολόγος… ήταν ένας ευφυής άνθρωπος» 

Ευάγγελος Αβέρωφ (πρόεδρος ΝΔ 1981)

«Γενναίος, καλός οργανωτής, φανατικός στο έπακρο, δεν του έλειπε ούτε η ευφυΐα, ούτε κάποια παιδεία, ούτε – κατά την άποψή του- ένα πνεύμα δικαιοσύνης. Ήταν η αδυναμία του. Γιατί εν ονόματι της δικής του δικαιοσύνης σκότωνε με τη μεγαλύτερη ευκολία».

Αλφόνσο Ινφάντε (Ιταλός στρατηγός)

«Από όλους τους αρχηγούς του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ που γνώρισα, και γνώρισα πολλούς, μόνον ο Άρης μου έκανε εντύπωση. Ήταν δυνατός, στοχαστικός, είχε λεπτότητα».

Γιώργος Καραδημήτρης (από τους πρώτους αντάρτες του Άρη)

«Τόσο σκληραγωγημένο άνθρωπο δεν θα ξανακάνει ο κόσμος. Στις πορείες εμείς παιδιά τώρα και κουραζόμαστε και κείνος άντεχε πιο πολύ απ’ όλους μας, στην πείνα τα ίδια, στη δίψα και στην κακοπέραση. Κι ένα τσιγάρο ακόμα να ‘χε θα το ‘δινε σε μας. Ήταν τόσο σκληρός με τον εαυτό του που πολλές φορές μας τρόμαζε».

Ανδρέας Κέδρος (συγγραφέας, ΕΛΑΣ)

«Θα δειχτεί περισσότερο πιστός στις βαθύτερες πεποιθήσεις του παρά στη ρητή πειθαρχία του Κόμματος».

Πηγές: efsyn.gr, imerodromos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου