Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Η προέλαση της ακροδεξιάς


Το 2017 είναι το έτος όπου το παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό θα αλλάξει άρδην. Τα εκλογικά αποτελέσματα σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο έδωσαν ήδη το πρώτο τους στίγμα για το τι μέλλει γενέσθαι και πλέον αναμένεται να αποτελέσουν τον «οδηγό» και για τις άλλες χώρες της Ευρώπης του Βορρά οι οποίες δηλώνουν όλο και πιο ξεκάθαρα την αντίθεσή τους σε αυτό που ονομάζουμε «ευρωπαϊκό οικοδόμημα».

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις αλλά και με τα μέχρι τώρα δεδομένα, είναι ξεκάθαρο πως τα «ευρωσκεπτικιστικά» ακροδεξιά κόμματα έχουν τον πρώτο λόγο. Μετά τη νίκη του Τραμπ και το Brexit, σύσσωμοι οι ηγέτες των εθνικιστικών κομμάτων εξέφρασαν την ικανοποίησή τους που η Ευρώπη αλλάζει τροχιά και μπαίνει σε ένα στάδιο όπου τα έθνη και όχι οι υπερεθνικές ενώσεις θα αποφασίζουν αποκλειστικά για τις τύχες των λαών τους. Ο ακροδεξιός λαϊκισμός κερδίζει πρόσφορο έδαφος και οι ψηφοφόροι μέσα στο γενικευμένο κλίμα απογοήτευσης από το πολιτικό σύστημα, ζητούν την αλλαγή. Μια αλλαγή που θεωρούν πως μόνο τέτοιες δυνάμεις έχουν το θάρρος να πραγματοποιήσουν. Μια αλλαγή όμως που θα μας βάλει όλους σε μπελάδες.

Είναι πασιφανές πως η Ευρωπαϊκή Ένωση σαν οντότητα, καταρρέει. Η πλειοψηφία των ευρωπαίων πολιτών -συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων- τάσσονται κατά της παραμονής μέσα στην «ευρωπαϊκή οικογένεια». Πριν λίγο καιρό, κάναμε λόγο για την ανησυχητική άνοδο της ακροδεξιάς. Τώρα, παρακολουθούμε σαστισμένοι την προέλαση της ακροδεξιάς. Οι εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία και πολύ αργότερα στην Ουγγαρία είναι αυτές που θα κρούσουν είτε το καμπανάκι για την μελλοντική ήττα της Ένωσης είτε τα τύμπανα του πολέμου.

Στην Ολλανδία, πρώτη δύναμη που διεκδικεί με αξιώσεις την εξουσία στις εκλογές της 15ης Μαρτίου είναι το ξενοφοβικό «Κόμμα για την Ελευθερία», του Γέερτ Βίλντερς. Ο Βίλντερς έχει ταχθεί κατηγορηματικά κατά του Ισλάμ ενώ δεν έχει παραλείψει να επιδοκιμάσει το αντιμεταναστευτικό διάταγμα Τραμπ. Το αντίπαλον δέος του στις ολλανδικές εκλογές είναι ο τωρινός φιλελεύθερος πρωθυπουργός, Μαρκ Ρούτε, ο οποίος αρχίζει και μειώνει την ψαλίδα έναντι του «Τραμπ της Ευρώπης» όπως τον αποκαλούν. Στον αντίποδα, η μετριοπαθής Αριστερά τείνει να συρρικνωθεί καθώς οι πολίτες με χαμηλά εισοδήματα θα προτιμήσουν να ψηφίσουν τον Βίλντερς ή κάποιο άλλο μικρότερο αριστερό κόμμα από το να στηρίξουν μια σοσιαλδημοκρατική δύναμη που έχει γίνει έρμαιο της κεντροδεξιάς.

Η εκλογική αναμέτρηση όμως που θα κρίνει το μέλλον της Ε.Ε. διεξάγεται στις 23 Απριλίου και 7 Μαΐου στη Γαλλία. Εκεί, τα φαβορί για την Προεδρία είναι δύο: η ακροδεξιά ηγέτης του Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν και ο ανεξάρτητος κεντρώος, Εμανουέλ Μακρόν. Με βάση τις εκτιμήσεις ειδικών αναλυτών, η Λεπέν θα σημειώσει μια άνετη νίκη στον Α’ γύρο αλλά στο Β’ γύρο ίσως το αποτέλεσμα να είναι διαφορετικό, καθώς εάν ένας εκ των δύο υποψηφίων είναι ο Μακρόν, τότε θα λάβει περισσότερες ψήφους από την μετριοπαθή Αριστερά και Δεξιά. Επιπλέον, σε σχέση με τους υπόλοιπους αντιπάλους της, η Λεπέν έχει ένα σχετικό αβαντάζ: όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι Πρόεδροι δουλεύουν για αυτήν. Ο κεντροδεξιός Φρανσουά Φιγιόν είναι πλέον αποδυναμωμένος μετά και τις εις βάρος του αποκαλύψεις για εικονική απασχόληση της συζύγου του ενώ και ο αριστερός Μπενουά Αμόν, μολονότι δείχνει να διαφέρει από την πλειοψηφία των στελεχών του κόμματος του Ολάντ, δεν φαίνεται να πείθει ιδιαίτερα τους Γάλλους για μια εναλλακτική σοσιαλδημοκρατία.

Το ίδιο ισχύει και με τον αρχηγό της Γαλλικής Αριστεράς, Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ο οποίος όπως αναφέρουν και πολιτικοί αναλυτές, εκφράζει έναν «επαναστατικό ναρκισσισμό» που θέτει ως προτεραιότητα το εγώ από το εμείς. Η Λεπέν φαντάζει πανίσχυρη και παρά τις κατηγορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για κατάχρηση κονδυλίων της Ε.Ε., αυτές μπορεί να γυρίσουν «μπούμερανγκ». Το σενάριο αυτό το έχουμε δει άλλωστε να επαναλαμβάνεται.

Μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση που αφορά περισσότερο από όλους την Ελλάδα, είναι αυτή της Γερμανίας τον Σεπτέμβριο. Η Καγκελάριος Μέρκελ είναι πολύ πιθανό να υποστεί βαριά ήττα από τον αρχηγό των Σοσιαλδημοκρατών, Μάρτιν Σούλτς, που έδωσε νέα πνοή στις τάξεις του SPD. Πλήγμα ενδέχεται να υποστεί και από τη συνεχή άνοδο του ακροδεξιού AfD που εκφράζει μια σκληρή αντιμεταναστευτική ρητορεία. Στην Ουγγαρία, επίσης οι δυνάμεις που κοντραροχτυπιούνται για την κατάληψη της εξουσίας είναι το κεντροδεξιό αλλά άκρως ξενοφοβικό “Fidesz” του πρωθυπουργού, Βίκτορ Ορμπάν και το νεοναζιστικό “Jobbik” που εμφανίζει ποσοστά άνω του 20%.

Από την άλλη, ισχυρό ρόλο σ’ αυτή τη νέα Ευρώπη των εθνικιστικών ρευμάτων διαδραματίζει και η Βρετανίδα πρωθυπουργός «ειδικών καταστάσεων», Τερέζα Μέι. Η Μέι η οποία δεν μπορεί να ταυτιστεί πλήρως με τον πιο ακραίο, Νάιτζελ Φάρατζ, έχει αναπτύξει φιλικές σχέσεις στο πλαίσιο των διπλωματίας με τον Πρόεδρο Τραμπ, ωστόσο διαχώρισε τη θέση της σχετικά με το αντιμεταναστευτικό του διάταγμα. Έχει τα χαρακτηριστικά μιας μετριοπαθούς αλλά και ενίοτε σκληρής δεξιάς πολιτικού, που παραπέμπει σε «Σιδηρά Κυρία». Είναι άλλωστε εκείνη που ως υπουργός επί Κάμερον είχε καταθέσει νομοσχέδιο για την αυτόματη πρόσβαση των αρχών στις διαδικτυακές δραστηριότητες των πολιτών, θυμίζοντας πρακτικές Big Brother.

Κοινός παρονομαστής σε όλον αυτόν τον πολιτικό και κυρίως αξιακό κατήφορο, η πτώση της Αριστεράς, η οποία ενώ θα μπορούσε να έχει καταστρώσει εδώ και καιρό ένα σχέδιο καταπολέμησης της λιτότητας, αντιθέτως αναλώνεται σε μικροκομματικές διαμάχες και έχει αποδεχθεί τη συμμόρφωση με την αστική «νομιμότητα». Με αυτό που άλλοτε ο Μαρξ θα ονόμαζε «οπορτουνισμό».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου