Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Ιταλία: Με το ένα πόδι εκτός ευρωζώνης


Λίγες μέρες απομένουν ακόμα ενόψει του κρίσιμου δημοψηφίσματος της 4ης Δεκεμβρίου στην Ιταλία το οποίο ενδέχεται να αποβεί μοιραίο τόσο για την παραμονή του Ματέο Ρέντσι στην εξουσία όσο και για το μέλλον της χώρας στην ευρωζώνη.

Έχοντας μπει πλέον στην τελική ευθεία, οι Ιταλοί θα πάνε στις κάλπες προκειμένου να απαντήσουν σε μια σειρά από συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που προβλέπουν τη μείωση του αριθμού των γερουσιαστών, τον περιορισμό εξουσιών της Γερουσίας, την αλλαγή των διαδικασιών για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και τον περιορισμό της δικαιοδοσίας των περιφερειών. Ωστόσο, πολιτικοί αναλυτές, οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι και πολιτικά πρόσωπα  απ’ όλο τον κόσμο δεν δίνουν βαρύτητα στο δημοψήφισμα αυτό κάθε αυτό αλλά στις ραγδαίες εξελίξεις που αυτό πρόκειται να επιφέρει κυρίως στην οικονομία.

Όλες οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες πλέον απαγορεύεται να δημοσιεύονται λόγω τελευταίας βδομάδας, έδειχναν ένα σαφές προβάδισμα υπέρ του «Όχι» στη συνταγματική μεταρρύθμιση έναντι του «Ναι» με μια διαφορά της τάξης των 10 ποσοστιαίων μονάδων. Αυτό σημαίνει με μια πρώτη ανάγνωση πως ο Ματέο Ρέντσι, που αυτές τις μέρες κάνει περιοδείες ζητώντας από τους πολίτες να ψηφίσουν «Ναι», ήδη έχει αρχίσει να νιώθει την πρωθυπουργική του καρέκλα να «τρίζει». Η κυβερνητική κρίση δεν αποκλείεται να επέλθει αμέσως μετά την επικράτηση του «Όχι», γι’ αυτό και ο Ιταλός πρωθυπουργός σπεύδει με κάθε ευκαιρία να απειλήσει το λαό δηλώνοντας πως εάν νικήσει το «Όχι», θα αντικατασταθεί από μια κυβέρνηση τεχνοκρατών.

Όμως, το μέγιστο πολιτικό σφάλμα που διαπράττει μέχρι στιγμής ο Ρέντσι, πέρα από την λεκτική τρομοκρατία, είναι και το γεγονός ότι έχει αναγάγει το δημοψήφισμα σε μια προσωποκεντρική αναμέτρηση όπου εάν χάσει, χάνει ακολούθως το δικαίωμα στην άσκηση οποιασδήποτε πολιτικής. Αυτή η στρατηγική δεν έχει παρά να ωφελήσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης που βλέπουν το δημοψήφισμα σαν ένα κουμπί για την έξοδο της Ιταλίας από τη ζώνη του ευρώ.

Στο στρατόπεδο του «Όχι», δεν συντάσσονται μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και μια μειοψηφία στο εσωτερικό του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος. Σε δηλώσεις του στην “Εφημερίδα των Συντακτών”, ο πρώην γραμματέας του κόμματος, Πιερλουίτζι Μπερσάνι, διαφωνεί με την συνταγματική μεταρρύθμιση θεωρώντας πως μια τέτοια κίνηση χρειάζεται την ευρύτερη δυνατή συναίνεση και όχι μόνο εκείνη της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αυστηρός επικριτής του Ματέο Ρέντσι είναι και ο Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, πρώην πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών επί κυβέρνησης Πρόντι. Ο Ντ’ Αλέμα ήδη φαίνεται να εργάζεται για την προοδευτική στροφή του κυβερνώντος κόμματος ώστε να αποβάλει την μετριοπαθή ροπή του.

Από την άλλη, η άνοδος των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι αναπόφευκτη. Ο Ρέντσι νιώθει ήδη την ανάσα του επικεφαλής του Κινήματος 5 Αστέρων, Μπέπε Γκρίλο, ο οποίος αψηφά τους ιδεολογικούς διαχωρισμούς «Αριστεράς-Δεξιάς», έχει ταχθεί ξεκάθαρα κατά του ευρώ ενώ σημειώνει ποσοστά κοντά στο 28-30%. Επιπλέον, η “Forza Italia” του Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει στραφεί και εκείνη υπέρ της εξόδου από το ευρώ από την στιγμή που το 2011 ο «Καβαλιέρε» είχε αρνηθεί να λάβει μέτρα λιτότητας από την ΕΚΤ και οι Ευρωπαίοι Επίτροποι τον ανέτρεψαν «πραξικοπηματικά» επιβάλλοντας τον τεχνοκράτη, Μάριο Μόντι. Ένα ακόμη κόμμα που αναμένεται να αυξήσει τα ποσοστά του είναι και η αποσχιστική-ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά, του Ματέο Σαλβίνι, που επιθυμεί ένα φεντεραλιστικό ιταλικό κράτος με αυτόνομο το βόρειο κομμάτι της Ιταλίας. Ενισχυμένη από το «Όχι» του δημοψηφίσματος θα είναι και η ιταλική Αριστερά με επικεφαλής τον Στέφανο Φασίνα, ηγέτη του κόμματος “Futuro a Sinistra” (Μέλλον στα Αριστερά).

Η πλειοψηφία των Ιταλών δεν αισθάνεται πια απογοητευμένη από το πολιτικό προσωπικό της χώρας αλλά από το ευρώ. Την διαπίστωση αυτή εκφράζει και ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος, Τζόζεφ Στίγκλιτς, που εκτιμά ότι η Ιταλία δεν μπορεί να λειτουργήσει εντός ευρώ. «Η κρίση ξεκίνησε στις ΗΠΑ, αλλά η οικονομία εκεί ανακάμπτει και πάλι, ενώ η ευρωζώνη βρίσκεται σε σύγχυση. Και οι δυο οικονομικοί χώροι είναι όμοια διαμορφωμένοι, διαθέτουν το ίδιο ανθρώπινο δυναμικό, ίδιους πόρους και όμοιους θεσμούς. Η μεγάλη τους διαφορά όμως είναι το ευρώ», τονίζει. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Γερμανός οικονομολόγος, Χανς-Βέρνερ Ζιν, ο οποίος θεωρεί πως η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι τόσο απελπιστική που η έξοδός της από την ευρωζώνη είναι θέμα χρόνου.


Σε μια χώρα λοιπόν όπου η ανεργία των νέων αγγίζει το 40%, τα κόκκινα δάνεια φτάνουν τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ και το σημαντικότερο πρόβλημά της είναι το δημόσιο χρέος της που φτάνει το 133% του ΑΕΠ, το δεύτερο σε ύψος μετά το ελληνικό, καταλαβαίνει κανείς πως και γιατί ο μέσος Ιταλός επιθυμεί διακαώς να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου