Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Εθνική ενότητα: Άλλη μια καλοστημένη απάτη του συστήματος


Μετά από πολύ καιρό αποχής από την τηλεόραση, μπήκα στον κόπο να παρακολουθήσω μια πολιτική εκπομπή για να διαπιστώσω εάν πράγματι άλλαξε κάτι στον πολιτικό λόγο και τη δημόσια σφαίρα. Καλεσμένοι, διάφοροι δημοσιογράφοι και πολιτικοί από την πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών κομμάτων οι οποίοι περιέγραφαν την τρέχουσα επικαιρότητα. Το συμπέρασμα: δεν άλλαξε απολύτως τίποτα.

Το πολιτικό σύστημα, μέσα σε λίγα μόλις λεπτά τηλεοπτικής προβολής, αποδείχθηκε όχι απλώς κατώτερο των περιστάσεων, όχι απλώς ασήμαντο και τιποτένιο αλλά πλήρως σαθρό και χρεοκοπημένο από ιδέες. Οι εκπρόσωποι των κοινοβουλευτικών κομμάτων, τους οποίους δεν χρειάζεται καν να κατονομάσω γιατί δεν υπάρχει λόγος, είχαν στερέψει από πολιτικά επιχειρήματα, όραμα και βούληση. Γι’ αυτό το λόγο, οι περισσότεροι εξ’ αυτών προσέφυγαν στην εύκολη λύση που ακούει στο όνομα «εθνική ενότητα».

Πριν πέντε χρόνια, για τη «σωτηρία» της Ελλάδας, συγκροτήθηκε τρικομματική κυβέρνηση που για πολλούς χαρακτηρίστηκε «κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Ένα χρόνο μετά, σχηματίστηκε άλλη μια τρικομματική κυβέρνηση πάλι με το μανδύα της «εθνικής ενότητας». Ωστόσο, το πείραμα απέτυχε παταγωδώς και η εθνική ενότητα οδήγησε σε εθνική ταπείνωση.

Ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών, ισχυρίζεται πως μόνο με συνεννόηση όλων των κομμάτων θα έβγαινε η Ελλάδα από αυτό το τέλμα. Όσο δηλαδή, σκληρός διαπραγματευτής και να είναι η εκάστοτε κυβέρνηση, αν δεν έχει την στήριξη των υπολοίπων, δεν μπορεί να αποκομίσει οφέλη για τον ελληνικό λαό. Εδώ λοιπόν, τίθεται το ζήτημα της οικουμενικής κυβέρνησης και προκύπτουν δύο πιθανές διαπιστώσεις. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, πλανώνται πλάνην οικτράν. Στη χειρότερη όμως, μας εμπαίζουν μέσα στα ίδια μας τα μάτια.

Κανένας σώφρων και λογικός πολίτης αυτής της χώρας δεν θα πίστευε πως όσο ισχυρή κι αν είναι η εξουσία, τόσο πιο ευοίωνα θα ήταν τα πράγματα. Το ΔΝΤ, η ΕΕ και τα αρμόδια όργανά της είναι αυτά που ξέρουμε και δεν αλλάζουν, ούτε βέβαια τρομάζουν. Σκληρά, νεοφιλελεύθερα, αντιδημοκρατικά. Ένα ενδεχόμενο κούρεμα χρέους ή μια ελάττωση των μέτρων λιτότητας δεν θα επιτυγχανόταν εάν στη συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, συμμετείχαν επίσης ο Μητσοτάκης, η Γεννηματά, ο Θεοδωράκης, ο Λεβέντης ή ακόμα και ο Μιχαλολιάκος με τα «πρωτοπαλίκαρά» του για ζαρντινιέρα.

Το πρόβλημα είναι άλλο και δεν βρίσκεται σε αποτυχημένες προτάσεις τύπου «εθνικής ενότητας». Αυτές καλλιεργούνται από πολιτικούς που στερούνται έμπνευσης ή από κλειστά κέντρα αποφάσεων που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Το πρόβλημα βρίσκεται στο πλαίσιο το οποίο θα πρέπει να καθοριστεί ούτως ώστε να πορευτούμε δυναμικά με θάρρος, τόλμη και αποφασιστικότητα και να διεκδικήσουμε όσα μας στέρησαν με πόνο και αίμα. Είναι διαφορετικό να είσαι πανίσχυρος στην εξουσία αλλά να ζητάς τα ίδια και στο τέλος να υποχωρείς και είναι τελείως διαφορετικό να είσαι μόνος αλλά με την στήριξη της πλειοψηφίας του λαού και να συγκρούεσαι με εκείνους που σε καταδυνατεύουν. Αυτό θα έπρεπε ήδη να έχει εξεταστεί από τους πολιτικούς ταγούς μας. Ένα σχέδιο Β, plan B που λέμε συνήθως. Υπάρχει προοπτική μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο που είμαστε προσκολλημένοι; Αν ναι, ποιο; Αν όχι όμως, θα όφειλε το πολιτικό προσωπικό της χώρας να βρει εναλλακτικές.

Έτσι αποκτάται η εθνική ανεξαρτησία. Με το λαό μπροστά, όχι με τους πολιτικούς πίσω από κλειστές πόρτες στο όνομα της «εθνικής ενότητας».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου