Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Γιατί άραγε; Μερικά ερωτήματα για την Αριστερά του σήμερα


«Εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη», είναι το σύνθημα που ακούμε σε κάθε διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο εκφράζεται από διάφορους πολιτικούς φορείς της Αριστεράς. Τί πρεσβεύει ωστόσο η ευρύτερη Αριστερά στη σύγχρονη Ελλάδα ως ιδεολογία και ποιοι είναι οι συνδετικοί της κρίκοι με το λαό; Αυτά και άλλα πολλά εύλογα ερωτήματα πρόκειται να παρατεθούν στο παρακάτω κείμενο.

Στην Ελλάδα του 2016, τα αριστερά κόμματα ή έστω αυτά που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ (ό,τι έχει απομείνει μετά τη μετάλλαξή του), το ΚΚΕ, η Λαϊκή Ενότητα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ και τα γνωστά και μη εξαιρετέα, ΚΚΕ μ-λ και Μ-Λ ΚΚΕ που συνεργάζονται την περίοδο των εκλογών. Υπάρχουν και τα κόμματα εκείνα, όπως η νεοσύστατη Πλεύση Ελευθερίας, το ΕΠΑΜ και το Κίνημα Δεν Πληρώνω, τα οποία ανήκουν ως επί το πλείστον στην Αριστερά αλλά δεν έχουν συγκεκριμένα ιδεολογική ταυτότητα και δέχονται στις τάξεις τους ανθρώπους αριστερούς και δεξιούς, με την προϋπόθεση να είναι πατριώτες και δημοκράτες.

Το μείζον ζήτημα ωστόσο, βρίσκεται στο γεγονός ότι λείπει η καθολική πολιτική πρόταση της Αριστεράς με αποτέλεσμα αφενός ο απλός πολίτης να στρέφεται στις ίδιες αποτυχημένες επιλογές και αφετέρου να αναγκάζεται να ψηφίσει ξανά Δεξιά. Η πλειοψηφία των προαναφερθέντων κομμάτων, χαρακτηρίζεται από αρχομανία και εξουσιολαγνεία, περιχαρακώνεται αρνούμενη το διάλογο και φορά παρωπίδες εξυπηρετώντας μικροκομματικά συμφέροντα με ιδεολογικά κλισέ. Η Αριστερά έφτασε στο τραγικό σημείο να έχει διασπαστεί σε χίλια δυο κομμάτια και να διακρίνεται από κομμουνιστές, ευρωκομμουνιστές, τροτσκιστές, σταλινιστές, λενινιστές, μαοϊκούς, ανανεωτικούς, πασοκογενείς και ούτω καθεξής. Φρονεί πως την ωφελεί ένα τέτοιο σκηνικό και γιατί άραγε τέτοια πολυδιάσπαση;

Η μεγαλύτερη αντιπολιτευτική δύναμη στο χώρο σήμερα είναι το ΚΚΕ. Παρόλ’ αυτά, όλοι δεν θέλουν το ΚΚΕ και το ΚΚΕ δεν θέλει κανέναν. Αν το κόμμα του Περισσού ήθελε πραγματικά να συγκρουστεί με το καπιταλιστικό σύστημα που κατακεραυνώνει αδιάκοπα και να το ταρακουνήσει, τότε θα παρουσίαζε διψήφια ποσοστά δεδομένου του κυβερνητικού φιάσκου του ΣΥΡΙΖΑ και η κατάσταση θα ήταν πολύ πιο διαφορετική στη μνημονιακή Ελλάδα. Η αδυναμία ουσιαστικής πολιτικής αντιπρότασης χωρίς αερολογίες και λόγια μεσοβέζικα το καθιστά άτολμο, δειλό και διστακτικό. Γιατί άραγε το «αντικαπιταλιστικό» ΚΚΕ συμπορεύεται με το κεφάλαιο;

Από την άλλη, δύο αναδυόμενες δυνάμεις αποτελούν η Λαϊκή Ενότητα και η Πλεύση Ελευθερίας. Η ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη, μολονότι κράτησε μια τίμια στάση απέναντι στα μέτρα των δανειστών και έκανε όσο μπορούσε την αυτοκριτική του, δεν φαίνεται να έχει πείσει ακόμα τους πιο απαιτητικούς ψηφοφόρους και αυτό ίσως διότι κατακρίνει στείρα και με μια μονοτονία τα δεινά του μνημονίου ενώ η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία συνεργάστηκε στις προηγούμενες εκλογές με τη ΛΑΕ, ίδρυσε δικό της κόμμα διασπώντας ακόμα περισσότερο την Αριστερά. Γιατί άραγε χώρισαν οι δρόμοι τους την στιγμή που θα μπορούσαν μαζί να ενώσουν το λαό αντιμετωπίζοντας παράλληλα το βραχνά της Χρυσής Αυγής;

Όσον αφορά τα υπόλοιπα κόμματα της εξωκοινοβουλετικής αλλά και πατριωτικής Αριστεράς, παρουσιάζεται το εξής μελανό σημείο: παρά τις αγνές προθέσεις τους, υπάρχει έλλειψη ενός άμεσου, μεταβατικού και εφαρμόσιμου προγράμματος. Πολλοί είναι εκείνοι που θα επιθυμούσαν μια ενωμένη Αριστερά με κοινή σημαία, κοινά πανό, κοινά συνθήματα με λίγες κοινά αποδεκτές προτάσεις ώστε να «ανασάνει» η Ελλάδα. Αντ’ αυτού επικρατούν η πόλωση, τα κομματικά συμφέροντα και οι μεταξύ τους διαμάχες. Γιατί άραγε δεν μπορεί να βρεθεί ένας κοινός τόπος;

Η Ελλάδα μαστίζεται από την ανεργία, τη μετανάστευση των νέων, τις αυτοκτονίες, την πείνα και τη φτώχεια και η Αριστερά εθελοτυφλεί, κάνοντας το σενάριο της δημιουργίας ενός Ενιαίου Πολιτικού Μετώπου να μοιάζει με ένα εξαιρετικό ανέκδοτο. Γιατί άραγε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου