Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Ρίο 2016: Ολυμπιακοί Αγώνες στο όνομα του καπιταλισμού


Πριν από λίγες ημέρες ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο. Αμέτρητος κόσμος από διάφορες χώρες του πλανήτη ταξίδεψε στη χώρα του καρναβαλιού, του καφέ και της σάμπα για να παρακολουθήσει τη μεγαλύτερη «εθνική γιορτή» που καθηλώνει δισεκατομμύρια τηλεθεατές ανά την υφήλιο. Οι συγκεκριμένοι Αγώνες στη Βραζιλία όμως, κάθε άλλο παρά εθνική γιορτή δεν αποτελούν.

Από τη μια, τα φαντασμαγορικά σόου και τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα στο στάδιο του Μαρακανά κατά τη τελετή έναρξης και από την άλλη, οι εικόνες απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης στις φαβέλες. Μόνο στο Ρίο, υπάρχουν 900 παραγκουπόλεις που μαστίζονται από οικονομική δυσχέρεια και ανασφάλεια.

Ωστόσο στον καπιταλισμό, όπως είθισται, δεν υπάρχουν τροχοπέδες. Τι κι αν εκσκαφείς διέλυσαν και τα τελευταία κτίρια των αγανακτισμένων πολιτών για τις ανάγκες των Αγώνων, τι κι αν αρκετές οικογένειες, 275 από τις 800 για την ακρίβεια, διετάγησαν να αποχωρήσουν από τις εστίες τους μετά από δέσμευση του Ρίο να χτίσει το Ολυμπιακό Χωριό στο δυτικό προάστιο της Barra da Tijuca, οι θυσίες έπρεπε επειγόντως να γίνουν στο βωμό του κέρδους. Άλλωστε, αυτοί που πάντα «πληρώνουν το μάρμαρο» σε τέτοιες καταστάσεις είναι οι πολίτες και αυτοί που ωφελούνται είναι οι κατασκευαστικοί όμιλοι, οι μεγαλοεργολάβοι, οι πολυεθνικές και τα τουριστικά συγκροτήματα.

Το φετινό σλόγκαν για τους Ολυμπιακούς του Ρίο είναι «ένας νέος κόσμος». Αυτός ο κόσμος όμως, όπως λένε και απλοί κάτοικοι των τριγύρω γειτονιών της διοργανώτριας πόλης, δεν έχει χώρο για τους φτωχούς. «Είναι αγώνες αποκλεισμού. Ένα γεγονός από πλούσιους, για πλούσιους». Οι απόψεις των κατοίκων των παραγκουπόλεων, δεν είναι υπερβολικές. Τις επιβεβαιώνει και ο δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας Carvalho Hosken, Carlos Carvalho: «οι φτωχοί δεν ανήκουν στη νέα αναβαθμισμένη γειτονιά». Από αυτή τη δήλωση και μόνο, τεκμαίρεται το ταξικό πρόσημο των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων. Πρώτα το κέρδος και ύστερα ο άνθρωπος. Οι αριθμοί πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.

Το τελικό κόστος της Ολυμπιάδας του Ρίο θυμίζει αρκετά τις περιπτώσεις της Ολυμπιάδας του Λονδίνου, του Πεκίνου και φυσικά της Αθήνας. Τα ποσά που δαπανήθηκαν για τη διεξαγωγή των τελευταίων 3 Ολυμπιακών Αγώνων υπερέβησαν αυτών που είχαν υπολογιστεί από τον κρατικό προϋπολογισμό με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν «τρύπες» που επιβάρυναν τους φορολογούμενους. Στους Ολυμπιακούς του 2004, το κόστος διεξαγωγής των Αγώνων εκτιμάται στα 14 με 16 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα αποτελέσματα τα εξιστορούμε μέχρι σήμερα: περιττές κατασκευές, εγκαταλελειμμένα κτίρια, γήπεδα ερείπια. Για το Ρίο, υπολογίστηκαν αρχικά περί τα 14 δισεκατομμύρια δολάρια από τον προϋπολογισμό του κράτους, ωστόσο οι εκτιμήσεις έπεσαν έξω και το τελικό κόστος διεξαγωγής αυξήθηκε περίπου στα 20 δισεκατομμύρια.

Όλα αυτά συμβαίνουν την στιγμή που η κυβέρνηση της Βραζιλίας υπό την Ντίλμα Ρουσέφ αντιμετωπίζει το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Ειρήσθω εν παρόδω, κατηγορείται και για παραποίηση στα στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού ώστε να διεξαχθούν ομαλά οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ακόμα, το κράτος εφαρμόζει σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές με μειώσεις δαπανών σε βασικούς τομείς όπως η υγεία και η παιδεία την ώρα που το 10% του πληθυσμού είναι αναλφάβητο, τα εργασιακά δικαιώματα καταστέλλονται ενώ η παιδική καταναγκαστική πορνεία βρίσκεται σε έξαρση.

Σε ό,τι αφορά τις υποδομές, η καθυστέρηση για την κατασκευή τους ήταν τέτοια ώστε να χτιστούν ημιτελείς χώροι υποδοχής αθλητών και τουριστών, ετοιμόρροπα κτίρια και στάδια ερείπια. Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση. Η κυβέρνηση προέβη σε μια ανεξέλεγκτη σπατάλη κονδυλίων για υποδομές που δεν τελεσφόρησαν και ο λαός της Βραζιλίας, όντας εξαγριωμένος, διαδηλώνει κατά των Αγώνων πασχίζοντας για ένα κομμάτι ψωμί.

Ενώ οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Ρίο βάφονται με αίμα, η ΔΟΕ ζει και βασιλεύει αφού η διοργανώτρια χώρα μοιράζεται τα έσοδα με τη Διεθνή Επιτροπή σε ποσοστό 50%, με την τελευταία να συμμετέχει στον προϋπολογισμό της διοργάνωσης με ποσοστό κάτω του 25%.

Εν κατακλείδι, οι Ολυμπιακοί του 2016 θα μπορούσαν να οριστούν ως μια μεγάλη γιορτή στο όνομα του κεφαλαίου και της ελίτ αφού το μεγάλο φαγοπότι έχει στηθεί εις βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Και αν ο αθλητισμός στην αρχαιότητα διέπλαθε το σώμα, το πνεύμα περνώντας το μήνυμα για εκεχειρία, σήμερα με την εμπορευματοποίησή του διδάσκει πως θα διανεμηθεί το κέρδος «citius, altius, fortius». Στο ολυμπιακό σύνθημα αναφερόμαστε εξάλλου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου