Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Νάιτζελ Φάρατζ: Ο αντισυμβατικός «αρχιτέκτονας» του Brexit


Είναι αναμφίβολα μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες στο χώρο της πολιτικής. Θεωρείται ένας από τους πιο δραστήριους και επιθετικούς ομιλητές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καταφέρεται συνεχώς εναντίον του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και του κοινού νομίσματος, είναι φιλέλληνας και συνάμα ρατσιστής ενώ παρά την αντισυμβατικότητά του, αυτοαποκαλείται φιλελεύθερος και συντηρητικός. Το αποκορύφωμα… το 2015 έχει βραβευθεί ως «ο Κακός της Χρονιάς» από τα βραβεία ΝΜΕ, του ομώνυμου μουσικού περιοδικού. Ο λόγος για τον «αρχιτέκτονα» του Brexit, Νάιτζελ Φάρατζ.

Ο Νάιτζελ Πολ Φάρατζ, γεννημένος το 1964 στο Ντάουν της Αγγλίας, αν και γνωστός για την ακραία αντιμεταναστευτική του ρητορική, υπήρξε και εκείνος παιδί μεταναστών καθώς ένας από τους προπαππούδες του γεννήθηκε από Γερμανούς γονείς που μετανάστευσαν στο Λονδίνο τον 19ο αιώνα. Ανατρέχοντας μάλιστα στην ιστορία, το επίθετο Φάρατζ προέρχεται από έναν μακρινό πρόγονο που θρησκευτικά ανήκε στο τάγμα των Ουγενότων, το γνωστό και ως τάγμα των Γάλλων Καλβινιστών. Ο πατέρας του, Γκάι, ήταν χρηματιστής στο επάγγελμα αλλά και υπερβολικά αλκοολικός με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει την οικογένεια όταν ο Νάιτζελ ήταν μόλις 5 ετών.

Ο Φάρατζ σπούδασε στο κολέγιο του Ντάλγουιτς ενώ όταν αποφοίτησε το 1982 αποφάσισε να μην πάει στο Πανεπιστήμιο αλλά να δουλέψει στην πόλη του Λονδίνου ως χρηματομεσίτης σε διάφορες χρηματιστηριακές εταιρείες. Από τα σχολικά του χρόνια κιόλας, ήταν ενεργό μέλος του Συντηρητικού Κόμματος αλλά στην πορεία, παρά την εκτίμηση που έτρεφε στο πρόσωπο της Μάργκαρετ Θάτσερ, το εγκατέλειψε όταν το 1992 ο συντηρητικός πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέιτζορ, υπέγραψε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ που αποτέλεσε τον πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Ένα χρόνο αργότερα, έγινε συνιδρυτής του περίφημου UKIP (Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου). Από το 1999 μέχρι και το 2014 εκλέγεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενώ το 2006 γίνεται αρχηγός του UKIP. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Φάρατζ έχει υποβάλει την παραίτησή του από αρχηγός του κόμματός του συνολικά τρεις φορές με την τρίτη να είναι και… η φαρμακερή καθώς παραιτήθηκε οριστικά από την ηγεσία λόγω απειλών που δεχόταν για τη ζωή του. Σήμερα, είναι επικεφαλής της Δεξιάς Ευρωσκεπτικιστικής ομάδας “Ευρώπη της Ελευθερίας και της Άμεσης Δημοκρατίας”.

Ο εκρηκτικός και ιδιόρρυθμος Βρετανός, έχει αποδείξει καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του πως είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει. Μόλις στα 20 του χρόνια, προσβλήθηκε από καρκίνο των όρχεων τον οποίο μάλιστα κατόρθωσε να ξεπεράσει, ζώντας πλέον με έναν όρχι. Όπως γράφει άλλωστε και στην αυτοβιογραφία του, δεν ήθελε να έχει δύο αλλά του άρεσε αρκετά η αίσθηση της προστασίας που του παρείχε το ένα (!) ενώ παράλληλα όταν του ζητήθηκε να του εμφυτεύσουν τεχνητό όρχι, εκείνος αρνήθηκε. Κατά τη διάρκεια των εκλογών του 2010, ενεπλάκη σε αεροπορικό δυστύχημα όταν το μικρό αεροσκάφος πίσω από το οποίο κυμάτιζε πανό του UKIP, προσέκρουσε την ώρα της απογείωσης στο έδαφος με τη μύτη με αποτέλεσμα αφενός να τραυματιστεί σοβαρά και αφετέρου ο πιλότος να κατηγορηθεί για απόπειρα δολοφονίας. Ακόμη, ο Φάρατζ αναμείχθηκε και σε τροχαίο δυστύχημα με τις πίσω ρόδες του αυτοκινήτου του να φεύγουν από δικό του λάθος, απορρίπτοντας μετέπειτα ο ίδιος τις θεωρίες συνωμοσίας που είχαν δημιουργηθεί.



Πέραν όμως από θύμα, ο Φάρατζ έχει υπάρξει και «θύτης» καθώς έχει αγορεύσει ουκ ολίγες φορές άκρως επιθετικούς λόγους στην Ευρωβουλή οι οποίοι έχουν κάνει το γύρο του διαδικτύου. Θύματά του υπήρξαν ο πρώην Γάλλος αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζακ Μπαρό, τον οποίο είχε κατηγορήσει για υπεξαίρεση 2 εκατομμυρίων λιρών από κυβερνητικά κονδύλια που πήγαν στα ταμεία του κόμματός του, ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, αλλά και ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπάι. Για τον τελευταίο ειδικά, είχε δηλώσει ότι έχει το χάρισμα της «βρεγμένης πατσαβούρας» και την εμφάνιση ενός χαμηλόβαθμου τραπεζικού υπαλλήλου ενώ δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει «σιωπηρό δολοφόνο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και των εθνών κρατών» επειδή κατάγεται από το Βέλγιο το οποίο είναι ένα μη κράτος.


Παρόμοιο σχόλιο είχε κάνει και το 2013 στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σούλτς, λέγοντας ότι ο Γερμανός αξιωματούχος τάσσεται κατά των εθνών-κρατών γιατί πιθανότατα «ντρέπεται για την ιστορία της χώρας του». Από το στόχαστρο του Νάιτζελ Φάρατζ ωστόσο, δεν είχε γλιτώσει ούτε ο Αντώνης Σαμαράς, καθώς σε ομιλία του το 2014 είχε προτείνει στον πρώην Έλληνα πρωθυπουργό να μετονομάσει τη Νέα Δημοκρατία σε “Μη Δημοκρατία”, κερδίζοντας με αυτόν τον τρόπο τις εντυπώσεις των Ελλήνων πολιτών εξαιτίας του εμπρηστικού του λόγου.


Όσον αφορά τις απόψεις του, έχει κατηγορηθεί από πολλούς πολιτικούς του αντιπάλους, δημοσιογράφους και αναλυτές ως βαθύτατα ρατσιστής, ακραίος και εθνικιστής. Στην αντίπερα βέβαια όχθη, οι υποστηρικτές του θα απαντούσαν ότι είναι «ένας παλιομοδίτης πατριώτης». Κατά καιρούς, χρησιμοποιεί μια έντονα αντιμεταναστευτική και αντι-ισλαμική ρητορική τονίζοντας ότι η Μεγάλη Βρετανία πρέπει να επανακτήσει τον έλεγχο των συνόρων της. Αυτό, φάνηκε και κατά την προεκλογική εκστρατεία του δημοψηφίσματος όταν για χάρη των ιδεοληψιών του, χρησιμοποίησε αφίσα με τίτλο “Οριακό σημείο: η Ε.Ε. έχει αποτύχει σε όλα” που παρέπεμπε σαφέστατα στη ναζιστική προπαγάνδα. Επίσης, θεωρεί πως το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής είναι μια απάτη, είναι φιλικά διακείμενος προς τον Βλαντιμίρ Πούτιν ενώ όσο για το ποιος θα ήθελε να είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, δήλωσε πως, παρά τις επιφυλάξεις του, θα ψήφιζε τον Ντόναλντ Τραμπ γιατί δεν συμπαθεί τη Χίλαρι Κλίντον.


Παρόλ’ αυτά, μολονότι ο ίδιος και το κόμμα του καρπώθηκαν μεγάλο μέρος της νίκης του Brexit, η πολιτική του σταδιοδρομία έληξε λίγες μέρες μετά το δημοψήφισμα στις 4 Ιουλίου 2016 όταν αποφάσισε από «αρχιτέκτονας» και θριαμβευτής του Brexit να μην ακολουθήσει την πορεία ενός «πολιτικού καριερίστα» και να παραιτηθεί για τελευταία φορά από την ηγεσία του UKIP, παραδίδοντας τα κλειδιά του κόμματος στο διάδοχό του που πιθανόν να είναι ένας εκ των Πολ Νουτάλ και Στήβεν Γούλφ.

Τελικά, τί απ’ όλα είναι ο Νάιτζελ Φάρατζ; Ένας φιλέλληνας και υπέρμαχος της δημοκρατίας ή ένας ακόμα light ακροδεξιός λαϊκιστής που υπό το μανδύα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, «υποδύεται» τον προστάτη των εθνών κρατών; Ο καθείς ας βγάλει τα συμπεράσματά του…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου