Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Έρευνα: Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη


Από τις αρχές του 20ου αιώνα η Ευρώπη έχει συναντήσει αμέτρητες προκλήσεις. Πολέμους, ολοκληρωτικά καθεστώτα, μείωση πληθυσμών, φτώχεια και δυστυχία. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από το 2012 μέχρι σήμερα, ενώ η οικονομική κρίση βαθαίνει ολοένα και περισσότερο και η ανεργία καλπάζει πλήττοντας συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, σύσσωμο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα καλείται να αντιμετωπίσει μέσα σε κλίμα όπου κυριαρχούν η ανασφάλεια και η απαισιοδοξία για το μέλλον, έναν ακόμα μεγάλο βραχνά: την άνοδο της ακροδεξιάς.

Θύμα αυτής της θλιβερής εξέλιξης βεβαίως αποτελεί και η χώρα μας η οποία μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2012, βίωσε την απότομη αναρρίχηση του νεοναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής στο πολιτικό σκηνικό με μια πληθώρα αντιδράσεων και τραγικών εξελίξεων για την κοινωνία. Παρόλ’ αυτά, το κύμα αυτό στη χώρα μας έχει κοπάσει εν αντιθέσει με άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες τείνουν ραγδαία στον εκφασισμό τους.

Τα αίτια ανόδου της ακροδεξιάς και των νεοναζιστικών μορφωμάτων


Στη σημερινή εποχή, η ενίσχυση της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη συνιστά αναμφισβήτητα απότοκο των δομικών προβλημάτων της ευρωζώνης αλλά και του παγκόσμιου εν γένει οικονομικού συστήματος. Οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση με τη συμβολή και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από τις εκάστοτε δημοκρατικά –ή και ενίοτε όχι – εκλεγμένες κυβερνήσεις, έχουν σπείρει το φόβο και την αγανάκτηση στους Ευρωπαίους πολίτες με αποτέλεσμα το κτήνος του φασισμού να γιγαντώνεται.

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα “The Guardian”, η οποία επικαλείται έκθεση της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Oxfam που ειδικεύεται σε θέματα φτώχειας, το 2013 πάνω από 7,5 εκατομμύρια Ευρωπαίοι στερούνταν είδη πρώτης ανάγκης σε σύγκριση με τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Με βάση αυτά τα στοιχεία και με δεδομένο ότι όσο η κρίση αυξάνεται τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα βρίσκονται κάτω από το όριο της απόλυτης πλέον φτώχειας, αποδεικνύεται ότι οι κοινωνίες οδηγούνται στο φαινόμενο της «ψήφου διαμαρτυρίας» όπου με αυτόν τον τρόπο προκειμένου να τιμωρήσουν τα ανομήματα του πολιτικού συστήματος, αναζητούν διέξοδο στα προβλήματά τους, ακόμα και αν δεν συμφωνούν, μέσα από κόμματα της ακροδεξιάς τα οποία καλλιεργούν εσκεμμένα ένα αντισυστημικό προφίλ.

Μια ακόμη παράμετρος που συντείνει στην έκρηξη της ξενοφοβίας και νεοναζιστικής ιδεολογίας, είναι και το προσφυγικό ζήτημα. Ενδεικτικό του κλίματος που έχει διαμορφωθεί με την ακροδεξιά στροφή του Βορρά είναι το γεγονός ότι η πολιτική κομμάτων τα οποία πρόσκεινται στη συντηρητική Δεξιά όπως για παράδειγμα το CDU της καγκελαρίου της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, σε σχέση με τα φασιστικά κόμματα, μοιάζει τρόπον τινά με έναν ανθρωπιστικό παράδεισο όπου πρόσφυγες και μετανάστες έχουν ίσα δικαιώματα. Βέβαια υπάρχουν και κόμματα του λεγόμενου «συνταγματικού» και «δημοκρατικού» τόξου, που υιοθετούν πολλές φορές την ακροδεξιά ατζέντα χωρίς ωστόσο να επωφελούνται από αυτή την ενέργεια αλλά αντίθετα αποδυναμώνονται και ταυτόχρονα αυξάνουν τη δυναμική των ξενοφοβικών και ρατσιστικών μορφωμάτων, δικαιολογώντας έτσι την ακραία ρητορεία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η ακροδεξιά με «όχημα» την προσφυγική κρίση, αφενός να εξαπλώνει το «μικρόβιο» του ρατσισμού και αφετέρου να καρπώνεται ψήφους απελπισμένων πολιτών σε επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Μάλιστα, η πλειοψηφία των Ευρωπαίων του Βορρά κατά κύριο λόγο αλλά και χώρες του Νότου όπως η Ελλάδα, λόγω της έξαρσης της ισλαμικής τρομοκρατίας, ταυτίζουν λαθεμένα τους πρόσφυγες με τους τζιχαντιστές του ISIS.

Επιπλέον, δεν θα μπορούσε να παραλειφθεί και ο παράγοντας «Αριστερά». Ειδικότερα, βάσει των τελευταίων χρόνων όπου η Ευρώπη βρίσκεται αλυσοδεμένη με τις πολιτικές των μνημονίων τις οποίες υπηρετεί καρτερικά, η Αριστερά θα έπρεπε να προελαύνει σχεδόν παντού και να κατέχει την πρωτοκαθεδρία. Ωστόσο, παρατηρείται έντονα πως επικρατεί μια «κάμψη» του εργατικού κινήματος και σε γενικές γραμμές μια αδυναμία της ευρύτερης Αριστεράς να τολμήσει λαμβάνοντας δραστικές πρωτοβουλίες και να προτείνει ένα εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.


Ευρώπη και ακροδεξιά: το τέρας του ναζισμού αναγεννάται


Το γεγονός ότι ο χάρτης της Ευρώπης έχει κατακλυστεί από νεοναζιστικά και ξενοφοβικά κόμματα, αποτελεί την πικρή αλήθεια. Ο κόσμος έχει εκδηλώσει ολοφάνερα την απέχθειά του απέναντι στα παραδοσιακά αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα με συνέπεια ήδη αρκετές από τις χώρες να έχουν σχηματίσει κυβερνήσεις με συνασπισμό δυνάμεων που ακολουθούν σκληρή ακροδεξιά ρητορεία ενώ δεν λείπει και το φαινόμενο φασιστικά κόμματα να βρίσκονται στην εξουσία με πολύ υψηλά ποσοστά.

Ως πρόσφατα παραδείγματα αρμόζουν να αναφερθούν εκείνα της Κύπρου και της Αυστρίας. Στην Κύπρο, το ΕΛΑΜ (Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο) το οποίο χρηματοδοτείται από τη Χρυσή Αυγή συγκέντρωσε 3,7% στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου ενώ στην Αυστρία, ο ηγέτης του ακροδεξιού FPÖ (Κόμμα της Ελευθερίας), Νόρμπερτ Χόφερ, κέρδισε τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της 24ης Απριλίου με ποσοστό 35,1% έναντι του υποψηφίου των Πρασίνων, Αλεξάντερ Βαν Ντερ Μπέλεν που έλαβε το 21,3% των ψήφων. Ωστόσο, νέος πρόεδρος της Αυστρίας αναδείχθηκε ο Βαν Ντερ Μπέλεν καθώς στο δεύτερο γύρο επικράτησε του Χόφερ με 50,3% έναντι 49,7%. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι τα δύο μέχρι πρότινος κυβερνώντα κόμματα των Σοσιαλδημοκρατών και των Συντηρητικών στην Αυστρία καταβαραθρώθηκαν στο 11%.

Πρόσφατες εκλογές επίσης αλλά αυτή τη φορά περιφερειακές, έλαβαν χώρα και στη Γερμανία. Εκεί, το νεοσύστατο ευρωσκεπτικιστικό και ξενοφοβικό κόμμα AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) της Φράουκε Πέτρι σημείωσε εντυπωσιακή άνοδο καταγράφοντας διψήφια ποσοστά και στα τρία κρατίδια. Πιο συγκεκριμένα, στις εκλογές της Ρηνανίας-Παλατινάτο συγκέντρωσε 12,6%, στη Βάδη-Βυρτεμβέργη κέρδισε την τρίτη θέση με ποσοστό 15,1% ενώ στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ απέσπασε το 24,2% των ψήφων και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση, με το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της Άγκελα Μέρκελ να καταγράφει μεγάλες απώλειες. Ακόμη στη Γερμανία, στο προπύργιο του ναζισμού, υπάρχει και το NPD (Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας) το οποίο διατηρεί στενές σχέσεις με την Χρυσή Αυγή, εκφράζει σκληρότερες θέσεις από το AfD αλλά σημειώνει πολύ χαμηλότερα ποσοστά.

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη ωστόσο δεν σταματά εδώ και οι οιωνοί είναι άκρως ανησυχητικοί. Στις βουλευτικές εκλογές της Σλοβενίας που έγιναν τον περασμένο Μάρτιο, το νεοναζιστικό μόρφωμα του εξτρεμιστή Μαριάν Κοτλέμπα  “Λαϊκό Κόμμα – Η Σλοβενία μας”, κατάφερε για πρώτη φορά να μπει στο κοινοβούλιο. Με ποσοστό της τάξεως του 8% και περισσότερους από 200.000 ψηφοφόρους το κόμμα του Κοτλέμπα, ο οποίος προκαλεί συνεχώς σάλο με τις δηλώσεις του όπως παραδείγματος χάρη όταν παλιότερα είχε δηλώσει «αρνητής του Ολοκαυτώματος των Εβραίων», κατέλαβε 14 έδρες και κατέστη η πέμπτη μεγαλύτερη δύναμη στη χώρα, πίσω από το επίσης ακροδεξιό και ευρωσκεπτικιστικό “Εθνικό Κόμμα Σλοβενίας”.


Σε ό,τι αφορά τη Γαλλία, το FN (Εθνικό Μέτωπο) της Μαρίν Λεπέν, διαδραματίζει πλέον καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας και αποτελεί αναμφίβολα έναν από τους πιθανούς διεκδικητές της εξουσίας ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2017. Στις περιφερειακές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2015, το ακροδεξιό κόμμα συγκέντρωσε στον πρώτο γύρο ποσοστά που κυμαίνονταν από 27,2% έως 30,8% νικώντας κατά κράτος στις περιφέρειες “Νορ-Πα-ντε-Καλέ-Πικαρδία”, “Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή” και “Αλσατία-Αρδέννες-Λωρραίνη”. Στο δεύτερο γύρο όμως, η κατάσταση ανατράπηκε με αποτέλεσμα να μην κατορθώσει να κερδίσει ούτε μια περιφέρεια λόγω των Συντηρητικών του Νικολά Σαρκοζί που βρέθηκαν στην πρώτη θέση και των Σοσιαλιστών που αναδείχθηκαν δεύτεροι.

Στην Ελβετία, το ευρωσκεπτικιστικό SVP (Λαϊκό Κόμμα Ελβετίας) με αρχηγό τον Τόνι Μπρούνερ κέρδισε στις εθνικές κοινοβουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου με ποσοστό που έφτασε το 29,4% και αποτελεί την κυρίαρχη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό της χώρας χάρη στα ρατσιστικά και αντιμεταναστευτικά μηνύματα που πέρασε στους πολίτες κατά την προεκλογική εκστρατεία ενώ στη Δανία, το Dansk Folkeparti (Κόμμα του Δανέζικου Λαού) που πρόσφατα ζήτησε από τους πρόσφυγες την κατάσχεση των τιμαλφών τους, βρίσκεται στη δεύτερη θέση.

Η Ουγγαρία, η οποία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε στο πλευρό της Ναζιστικής Γερμανίας, απαρτίζεται από δύο ακροδεξιά και βαθύτατα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα. Από τη μία, είναι το δεξιό κυβερνών κόμμα Fidesz του αντιευρωπαϊστή πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν που τα τελευταία πέντε χρόνια έχει οικοδομήσει ένα κράτος ρατσιστικό το οποίο αναβιώνει τα προτάγματα του νεοναζισμού και από την άλλη, το φιλοφασιστικό Jobbik που αποτελεί το τρίτο πολιτικό κόμμα της χώρας με ποσοστό πάνω από 20% και τα στελέχη του αυτοαποκαλούνται ανοικτά νεοναζί. Επιπλέον, σε αρκετές περιοχές όπου υπάρχουν μειονότητες, μέλη του Jobbik τις αντιμετωπίζουν με εκβιασμούς απειλώντας τες με διλήμματα όπως «τηρήστε τους κανόνες ή φύγετε».

Στην Πολωνία, το κόμμα PiS (Κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης) που βρίσκεται στην κυβέρνηση έχοντας λάβει το εξωφρενικό 37,6% των ψήφων των πολιτών, ασκεί την ίδια αντιμεταναστευτική πολιτική με τον αρχηγό του, Γιάροσλαβ Κατσίνσκι, να υποστηρίζει σε δηλώσεις του σχετικά με το προσφυγικό ζήτημα ότι οι πρόσφυγες μεταφέρουν «χολέρα, παράσιτα και πρωτόζωα». Στη Φινλανδία, το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα True Finns (Αληθινοί Φινλανδοί) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη και συμμετέχει στην κεντροδεξιά κυβέρνηση ενώ και στη Νορβηγία, το Progress Party (Κόμμα της Προόδου) του οποίου μέλος υπήρξε και ο γνωστός μακελάρης Άντερς Μπρέιβικ, ανήκει στον κυβερνητικό συνασπισμό.

Στην Ουκρανία, μετά την καθαίρεση του Βίκτορ Γιανουκόβιτς από τα γεγονότα στην πλατεία Μεϊντάν, το 2014 σχηματίστηκε μια κυβέρνηση που προήλθε από πραξικόπημα και περιελάμβανε πολλά μέλη από το ακροδεξιό Svoboda (Ελευθερία). Το Svoboda είναι το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα, έχοντας ως στρατιωτικό του σκέλος τον ναζιστικό Δεξιό Τομέα.

Τέλος, στην Ιταλία η ακροδεξιά Lega Nord (Λέγκα του Βορρά) του Ματέο Σαλβίνι σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις είναι η τρίτη μεγαλύτερη δύναμη με διψήφια ποσοστά, στην Ολλανδία το PW (Κόμμα για την Ελευθερία) του Γέερτ Βίλντερς είναι δημοσκοπικά το πιο ισχυρό κόμμα ενώ το SD (Σουηδοί Δημοκράτες) στη Σουηδία, ανεβαίνει στην τρίτη θέση με ποσοστά που φτάνουν και το 18%.

Πηγές: net.xekinima.org, tovima.gr, iefimerida.gr, bbc.com, theguardian.com





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου