Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Τους πήρε το… ποτάμι!


Τι κι αν είχε ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, ψηφοδέλτια Επικρατείας όσον αφορά το κύρος και την σπουδαιότητα που το διέκριναν με διαπρεπείς ακαδημαϊκούς, οικονομολόγους και συνταγματολόγους, τι κι αν ο επικεφαλής του Ποταμιού είχε αυξήσει κατά πολύ τον πήχη συγκριτικά με τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, τι κι αν η ηγεσία του κόμματος επικαλείτο διαρκώς το νέο, το καινοτόμο και το διαφορετικό, ο λαός συνειδητοποίησε την υποκρισία και καταβαράθρωσε τον επίδοξο εγγυητή της όποιας κυβέρνησης διαμορφωνόταν στο πολιτικό σύστημα.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι το Ποτάμι, όπως και τα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα, δεν έχει κάποιο εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης στο συρτάρι προκειμένου να το εφαρμόσει ως αντιστάθμισμα των σκληρών μέτρων που συμφωνήθηκαν με το 3ο μνημόνιο, παρά μόνο κάποιες ελάχιστες προτάσεις που και αυτές θα γίνουν αποδεκτές αν το επιθυμήσει η διεθνής εποπτεία. Γι’ αυτό και μετά τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών, οδεύει προς την αυτοδιάλυσή του. Συνεπώς, έχουμε να κάνουμε με ένα κόμμα το οποίο δημιουργήθηκε για συγκεκριμένο λόγο και με συγκεκριμένο σκοπό. Ως το κόμμα που πηγάζει από το παλιό ΠΑΣΟΚ και εκβάλλει στις όχθες της Νέας Δημοκρατίας, γεννήθηκε με τις ευλογίες των μεγάλων επιχειρηματιών και καναλαρχών λίγο πριν τις εκλογές του Μαΐου του 2014 για να ανακόψει την τότε διαφαινόμενη αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, προτού βέβαια κάνει τη γνωστή «κυβίστηση» και μετατραπεί και επίσημα σε «νέο ΠΑΣΟΚ», αλλά και για να εξυπηρετήσει καλύτερα από τον οποιονδήποτε εντός του Κοινοβουλίου τα συμφέροντα του εθνικού εργολάβου, Γεώργιου Μπόμπολα.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις δηλώσεις του Σταύρου Θεοδωράκη ότι εκκρεμούν έργα στις υποδομές τα οποία βεβαίως έχει αναθέσει η εταιρεία συμφερόντων του Μπόμπολα, που σημαίνουν χιλιάδες θέσεις εργασίας, ή ακόμη πως δεν είναι ορθό να αυξάνει το κράτος τους μισθούς γιατί ο Έλληνας θα καταναλώνει; Ποιος μπορεί να παραμερίσει τις εμετικές απόψεις κορυφαίων στελεχών του όπως της κ. Λυμπεράκη ότι οι φτωχοί κάνουν λανθασμένες επιλογές σε κρίσιμες στιγμές και πως προκειμένου η συμφωνία να μην τιναχτεί στον αέρα, είναι προτιμότερο να γίνουν πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας; Μπορεί επίσης κάποιος εύκολα να παρακάμψει τις δηλώσεις της πρώην βουλευτού της ΔΗΜΑΡ, Κατερίνας Μάρκου, που είχε ταχθεί ξεδιάντροπα κατά της παροχής ρεύματος σε χιλιάδες νοικοκυριά που το έχουν ανάγκη, με την δικαιολογία ότι θα είναι ακόμα περισσότεροι εκείνοι που θα το χρειαστούν αύριο; Προφανώς οι άνθρωποι αυτοί είναι αδύνατον να εκφράζουν το διαφορετικό και το νέο στην πολιτική σκηνή της χώρας όταν το ίδιο το κόμμα έχει στις τάξεις του όλο το αποτυχημένο προσωπικό του παλαιού κατεστημένου όπως τον κ. Ψαριανό, τον κ. Λυκούδη, τον κ. Θεοχάρη και πολλούς άλλους «κομματικούς γυρολόγους».

Το Ποτάμι, ως προϊόν έντονης ματαιοδοξίας του επικεφαλής του, λειτούργησε όσο και αν δεν το παραδέχεται ως μαριονέτα του πολιτικού συστήματος. Είναι το κόμμα εκείνο που χρηματοδοτείται, σύμφωνα πάντα με τα ίδια του τα στελέχη, από ξένους παράγοντες, είναι το κόμμα που κατήγγειλε τα διαφημιστικά σποτ για τις γερμανικές αποζημιώσεις τα οποία προβάλλονταν στο μετρό, με την πρόφαση ότι ο αντίκτυπός τους στον ελληνικό τουρισμό θα ήταν ζημιογόνος και είναι το κόμμα που υποστήριζε καθ' όλη τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης το στρατόπεδο των πιστωτών και ήθελε πάση θυσία να υπογραφεί συμφωνία, την ώρα που κάποιοι τότε στις Βρυξέλλες έδιναν μια άνιση μάχη απέναντι στους ξένους δανειστές. «Φέρτε μια συμφωνία όποια να 'ναι και εμείς την υπογράφουμε», φώναζαν χαρακτηριστικά στα τηλεπαράθυρα. Όπως επίσης φώναζε προκλητικά ο αρχηγός του πως είναι καλός στα παζάρια, έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, μπορεί να σώσει τη χώρα και ανήκει στο κλαμπ εκείνων που πιστεύουν στη Γερμανία, της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Σούλτς. Άλλωστε, γιατί να μην τους πιστεύει εφόσον και εκείνοι τον πιστεύουν και του δείχνουν αμέριστη εμπιστοσύνη προωθώντας τον σαν τον καλύτερο μαθητή τους; Αμοιβαία λοιπόν τα αισθήματα…

Έτσι φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε πλέον για ένα κόμμα το οποίο ιδρύθηκε υποτίθεται για να κάνει έργα και μεταρρυθμίσεις που καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να κάνει 41 χρόνια τώρα αλλά στην ουσία δεν κατόρθωσε το ίδιο να αφήσει το πολιτικό του στίγμα, αποτυγχάνοντας να πείσει τον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο. Αλλά άμα προσπαθείς να ψαρεύεις σε θολά νερά και σκοπεύοντας να οικειοποιηθείς μονάχα το απολιτίκ κομμάτι της κοινωνίας, τότε τα αποτελέσματα θα είναι αναπόφευκτα αρνητικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου