Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Γιατί το ΚΚΕ δεν θέλει να κυβερνήσει;


Οι εκλογές πλησιάζουν, τα κόμματα μπαίνουν στον δικό τους ρυθμό ενόψει κάλπης και οι πολίτες ψάχνουν εναγωνίως ουσιαστικές απαντήσεις για τα διαρκώς αυξανόμενα προβλήματά τους. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως πολλά από τα υπάρχοντα κόμματα δεν έχουν συγκεκριμένο πρόγραμμα εξόδου της Ελλάδας από την κρίση λόγω της αναγκαστικής εφαρμογής των μνημονιακών δεσμεύσεων με αποτέλεσμα ο κόσμος να θέλει κάτι το καινοτόμο, κάτι το διαφορετικό, κάτι το ελπιδοφόρο. Ένα από αυτά τα κόμματα που δημιουργούν την πεποίθηση ότι μπορεί να υπάρξει ένας εναλλακτικός δρόμος είναι το ΚΚΕ. Πόσο όμως ισχύει στα αλήθεια αυτή η άποψη;

Το ΚΚΕ έχει αναμφισβήτητα πέσει και πέφτει ακόμα και σήμερα σε αρκετά ατοπήματα τα οποία πλήττουν την μακρόχρονη ιστορία του. Ως προς το πρόσφατο παρελθόν, αρκεί μόνο να αναφέρουμε τη συμμετοχή του στη δεξιά κυβέρνηση του Μητσοτάκη το '89 που σκοπό είχε την κάθαρση της πολιτικής ζωής από τα δεινά της οκταετούς τότε κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα όμως, οι καιροί άλλαξαν και μπορεί η κοινωνία να δοκιμάζεται από όλο και περισσότερα δυσβάστακτα μέτρα που υπονομεύουν τη συνοχή της και καταστρατηγούν κάθε έννοια δημοκρατίας, το ΚΚΕ παρά ταύτα αδυνατεί να αποτελέσει εκείνο το αποκούμπι κάθε απογοητευμένου ψηφοφόρου προκειμένου να τον οδηγήσει στις λεωφόρους του μέλλοντος και ακολουθεί μια απαθή στάση απέναντι στα τεκταινόμενα, δίνοντας την εντύπωση πως αποτελεί και εκείνο ένα συστημικό κόμμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που ενισχύει τη θέση αυτή δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια επί πολιτικών με σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόσημο, αναλωνόταν σε μια άνευ προηγουμένου δριμεία κριτική της τότε αξιωματικής Αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ παρά στις ίδιες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο σε μια ιερή και αόρατη συμμαχία. 

Τώρα όμως που ο κλοιός στένεψε, με την εμφάνιση του νέου κόμματος του Παναγιώτη Λαφαζάνη φαίνεται να έχει βρει το νέο του εχθρό και να αναγάγει τη Λαϊκή Ενότητα σε βασικό και κύριό του αντίπαλό του, μολονότι ταυτίζεται μαζί της σε πολλά σημεία. Αυτό δείχνει εμφανώς τη δειλία και το φόβο του να αντικρίσει την πραγματικότητα και να προτάξει λύσεις για το αύριο. Από το ΚΚΕ επίσης, δεν έχουν λείψει και εκείνες οι δηλώσεις σημαντικών στελεχών του όπως της τέως γενικής γραμματέως του κόμματος, Αλέκας Παπαρήγα, που μαρτυρούν πως δεν είναι εύκολο να κυβερνήσουν, αναδεικνύοντας έτσι την ανικανότητά του να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Με βάση τη δική τους σκοπιά, αν μπουν στο τιμόνι της εξουσίας και συμμετέχουν σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς, αυτομάτως θα εγκαταλείψουν τους λαϊκούς αγώνες και κινητοποιήσεις για τις οποίες πάλευαν τόσα χρόνια.

Μια ακόμη παράμετρος που φανερώνει πως το ΚΚΕ επιθυμεί να ασκεί μονάχα μια στείρα αντιπολίτευση χωρίς προτάσεις παρά μόνο με θεωρίες που δεν ευσταθούν, είναι και τα ζητήματα της οικονομίας. Μέχρι πριν κάποια χρόνια, το κόμμα του Περισσού ήταν το μόνο το οποίο υποστήριζε ρητά την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, χαρακτηρίζοντάς την ως μονόδρομο. Αντ' αυτού, σήμερα ακούμε πως μια έξοδος από το ευρώ θα απέβαινε καταστρεπτική για την Ελλάδα και είτε μέσα στο ευρώ του κεφαλαίου και των μονοπωλίων είτε στην καπιταλιστική δραχμή, ο λαός θα δεινοπαθήσει. Συνεπώς, αντιπρόταση καμιά.

Από το λεξιλόγιο του Κομμουνιστικού Κόμματος, δεν λείπει και η αντικαπιταλιστική ρητορική του. Ξεχνούν όμως πολύ εύκολα εκεί στον Περισσό πως όσο στηλιτεύουν το καπιταλιστικό σύστημα άλλο τόσο το στηρίζουν και αποτελούν σημαντικό μέρος του εφόσον φροντίζουν να διευθετούν τα οικονομικά ζητήματα των επιχειρήσεών τους με καπιταλιστικούς όρους. Τρανά παραδείγματα αποτελούν οι απολύσεις των εργαζομένων του Ριζοσπάστη όπου άλλοι οδηγήθηκαν στο δρόμο διότι εξέφραζαν διαφορετικές θέσεις από την επίσημη ηγεσία, άλλοι επειδή αρνούνταν την υπογραφή ατομικών συμβάσεων και άλλοι γιατί διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα πολλών μηνών, οι απολύσεις στην Τυποεκδοτική, η πώληση του 902 στην κυπριακή off shore εταιρεία Α-Orizon Media Limited έναντι 3.7 εκατομμυρίων με καναλάρχη τον ιδιοκτήτη του καναλιού Extra Channel, Φίλιππο Βρυώνη, έναν μάλιστα από τους επιχειρηματίες που συνόδευαν τον Αντώνη Σαμαρά στα ταξίδια του στο Κατάρ καθώς επίσης και η ολοσέλιδη διαφήμιση της Coca-Cola στο οπισθόφυλλο του Ριζοσπάστη, που κατά τα άλλα κόπτεται για τους αγώνες των εργαζομένων της.

Τέλος, δεν θα μπορούσε να παραληφθεί και η τεράστια ευθύνη του ΚΚΕ ως προς τη διάσπασή του. Πέρα από το γεγονός ότι λειτουργεί πάντα διασπαστικά με χωριστές συγκεντρώσεις στις μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού, για να μην θυμηθούμε τις ηρωικές μάχες που έδινε στο Σύνταγμα απέναντι στους αντιεξουσιαστές στην προσπάθεια των τελευταίων να μπουν δήθεν στη Βουλή, αποκλείει συνεχώς κάθε ενδεχόμενο να ενωθεί με την υπόλοιπη Αριστερά με αποτέλεσμα μέσα στο χώρο της μαρξιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς να υπάρχουν πολλά κόμματα που διαφωνούν με την πολιτική τακτική του όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εάν δεν ακολουθούσε μια στάση απομονωτισμού και δεν παρίστανε τον επικριτή των πάντων, ίσως και να αναδυόταν μια ικμάδα στους κόλπους του κομμουνιστικού κινήματος.

Το ΚΚΕ επομένως με την άτολμη, δειλή και αδρανή του στάση απέναντι στην σύγχρονη αμείλικτη πραγματικότητα, δίνει την εντύπωση πως αφενός δεν θέλει να κυβερνήσει λόγω της αδυναμίας του να κάνει πράξη αυτά που υπόσχεται στα φτωχά λαϊκά στρώματα και αφετέρου πως επιτελεί ένα βρώμικο παιχνίδι μέσα στο ίδιο το σύστημα το οποίο με κάθε αφορμή το κατακρίνει. Αυτό που ταιριάζει να αναφέρουμε στην προκειμένη περίπτωση είναι μια φράση του μεγάλου Έλληνα τραγουδιστή, Δημήτρη Μητροπάνου, ο οποίος αν και πιστός υποστηρικτής του ΚΚΕ έλεγε: «όλοι δουλεύουν για το ΚΚΕ και το κόμμα φοβάται μην πάει πάνω από 8% γιατί θα υπάρχει πρόβλημα. Πάνω από 8% πρέπει να έχεις ιδέες, προτάσεις… δεν μένεις μόνο στο η πλουτοκρατία και η πλουτοκρατία. Αυτή είναι η πλουτοκρατία, εσύ τι κάνεις»;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου