Categories

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Κυνηγώντας χίμαιρες


«Αποτύχαμε. Χάσαμε. Δεν είχαμε άλλη επιλογή». Αυτά είναι μερικά από τα λόγια που εκστομίζουν στα τηλεοπτικά παράθυρα, στα έδρανα ή το περιστύλιο της Βουλής υπουργοί, βουλευτές και στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μετά τη λήξη της διαπραγμάτευσης, την επίτευξη συμφωνίας και την επικύρωση του 3ου μνημονίου, του λεγόμενου «αριστερού» που όμως αποτελεί το πιο δυσβάστακτο και αντιλαϊκό πρόγραμμα από τα προηγούμενα δύο ψηφισθέντα.

Για την έκβαση αυτή της διαπραγμάτευσης βεβαίως δεν φταίει εξ ολοκλήρου το κυβερνών κόμμα που αναγκάστηκε μετά από πυρετώδεις και αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις με τους εταίρους να ψηφίσει μέτρα εξόντωσης του ελληνικού λαού αλλά οι αποτυχημένες κυβερνήσεις των προηγούμενων ετών, του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Νέας Δημοκρατίας, που με τη συνεργασία μικρότερων κομμάτων ξέχασαν δια παντός  τις όποιες ιδεολογικές διαφορές τους χώριζαν για δεκαετίες και ενώθηκαν «εις σάρκα μιαν» προκειμένου να εφαρμόσουν τις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας κατ’ επιταγή των ξένων συμφερόντων των δανειστών. Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που κατήγγελλε και καταγγέλλει ακόμα και τώρα τέτοιου είδους πολιτικές κλήθηκε να αναλάβει την «καυτή πατάτα» της διαπραγμάτευσης και να πληρώσει τα σπασμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων εφαρμόζοντας μέτρα τα οποία στηλίτευε και για τα οποία ουδεμία ευθύνη έφερε.

Ωστόσο, δεν πρόκειται να δοθεί συγχωροχάρτι σε μια κυβέρνηση η οποία όχι μόνο δεν αθέτησε τις προεκλογικές της δεσμεύσεις αλλά δεν είχε το σθένος και το ηθικό ανάστημα να παραδεχθεί ότι τις είχε εκφράσει στο πρόσφατο παρελθόν, εμπαίζοντάς ξεδιάντροπα τον πολλάκις προδομένο λαό, χωρίς αιδώ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η φράση «σκίζουμε τα μνημόνια με ένα άρθρο και ένα νόμο» η οποία λίγους μήνες μετά την κατάληψη της εξουσίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως δια μαγείας ξεχάστηκε ή καλύτερα εξανεμίστηκε σκοπίμως. Το μνημόνιο δεν καταργήθηκε αλλά συνέχισε να καλπάζει με αμείωτους ρυθμούς ερχόμενο να συντρίψει για μια ακόμη φορά τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους αγρότες, τους ελεύθερους και μικρομεσαίους επιχειρηματίες, την ιδιωτική εκπαίδευση, τον κοινωνικό ιστό της χώρας.

Η αλήθεια είναι πάντως, για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, ότι αυτή η Κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - ΑΝ.ΕΛ. έδωσε μάχες που καμία άλλη δεν είχε δώσει.  Έκανε για πρώτη φορά διαπραγμάτευση, περήφανη και θαρραλέα.  Έδωσε για πρώτη φορά την ελπίδα και την αξιοπρέπεια σε έναν ολόκληρο λαό, πλην αυτών που δεν χάρηκαν και τόσο από την μεγαλειώδη εκλογική νίκη της Αριστεράς και είχαν συνηθίσει να ζουν με τη λογική του ραγιαδισμού, του ωχαδερφισμού και της συγκάλυψης αδικημάτων. Αποφάσιζε με γνώμονα το συμφέρον του Έλληνα πολίτη, έβαζε πάνω από όλους και όλα την Ελλάδα και αναχωρούσε από τις πολύωρες συσκέψεις των Βρυξελλών με ψηλά το κεφάλι και όχι υποτακτικά με το αίσθημα της ηττοπάθειας, της εθελοδουλίας και της υποτέλειας όπως οι προκάτοχοί της, Παπανδρέου, Σαμαράς και Βενιζέλος. Επεσήμαινε και υποστήριζε με κάθε τρόπο την παραμονή της χώρας στο ευρώ ασχέτως αν πολιτικοί αντίπαλοι του Αλέξη Τσίπρα «κολλούσαν τη ρετσινιά» του δραχμολάγνου πρωθυπουργού (αν επιθυμούσε έξοδο από την Ευρωζώνη γιατί δεν το έπραξε άραγε;) και παράλληλα αντιστεκόταν στην ιδέα της εφαρμογής πολιτικών που μόνο σε αδιέξοδο οδηγούσαν και θα έκαναν τις θυσίες του ελληνικού λαού να πάνε χαμένες, πλήττοντας ταυτόχρονα όλο και περισσότερο την έννοια και το κύρος της Ευρώπης, κάτι που για τους προηγούμενους «εθνοσωτήρες» δεν είχε και τόση σημασία.

Όλα αυτά φαίνονταν θαυμάσια και αισιόδοξα μέχρι που μπήκε στη μέση το δημοψήφισμα. Ο Αλέξης Τσίπρας έχοντας κάνει αμέτρητες υποχωρήσεις με στόχο να πετύχει μια έντιμη συμφωνία και μια βιώσιμη λύση στα πλαίσια της μείωσης του επαχθούς, παράνομου και επονείδιστου, όπως αποδείχθηκε από την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, χρέους, διενήργησε δημοψήφισμα έπειτα από 41 χρόνια από την Αποκατάσταση της Ελληνικής Δημοκρατίας προκειμένου ο ελληνικός λαός να αποφανθεί δια της ψήφου αν επιθυμεί να γίνει αποδεκτό από την ελληνική κυβέρνηση το σχέδιο συμφωνίας που είχαν καταθέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25 Ιουνίου. Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: 61% των Ελλήνων ψήφισε ένα ηχηρό ΟΧΙ στις μνημονιακές πολιτικές λιτότητας και υποτέλειας, τη διαρκή φτώχεια και εξαθλίωση, την αποικιοκρατική αντίληψη των δανειστών, τα τελεσίγραφα και τους εκβιασμούς, την Ευρώπη των λίγων και ισχυρών με τον Έλληνα πρωθυπουργό να δηλώνει την επομένη του αποτελέσματος ότι θα σεβαστεί την ετυμηγορία του λαού.

Τι ακολούθησε όμως μετά το ΟΧΙ; Οι συνεχιζόμενες απειλές των δανειστών οι οποίοι δεν έλαβαν υπ’ όψιν τη γνώμη ενός έθνους αλλά αντιθέτως ασκούσαν περισσότερους εκβιασμούς σε συνδυασμό με τη μη εκμετάλλευση του αποτελέσματος ως ισχυρού χαρτιού από την ελληνική αντιπροσωπεία οδήγησαν στη μετάλλαξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε ένα νέο μνημονιακό κόμμα που ακολουθεί νεοφιλελεύθερες πολιτικές, συνεργαζόμενο με τα χρεοκοπημένα κόμματα της Ελλάδας μέσα σε μια Ευρώπη γερμανοκρατούμενη, αντιδημοκρατική, αντιθεσμική και εντελώς αντίθετη με τις αρχές της Ευρώπης των εθνών και των λαών, της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης. Πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τον Αλέξη Τσίπρα ως «κωλοτούμπα», «προδότη», «σύγχρονο δωσίλογο» και συνεχιστή του σάπιου παλαιοκομματικού συστήματος που δεν διέφερε σε τίποτα με τους προηγούμενους. Μάλιστα, ο αντιπρόεδρος της Βουλής, Αλέξης Μητρόπουλος, είχε δηλώσει πως η Κυβέρνηση κινδυνεύει να μετατραπεί σε αριστερή παρωδία και όχι σε αριστερή παρένθεση!

Από το this is a coup λοιπόν που έγινε παγκόσμιο trend στο Twitter κατά του πραξικοπήματος που απέβλεπε στην ανατροπή της πρώτης αριστερής κυβέρνησης φτάσαμε ξαφνικά στο there is no alternative, το μνημόνιο των 8 δις ή καλύτερα της «μνημονιάρας» (τάδε έφη Άδωνις Γεωργιάδης) του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της υποδούλωσής του στους πιστωτές με την Αριστερή Πλατφόρμα και άλλους διαφωνούντες βουλευτές να καταψηφίζουν και να εκφράζουν έντονα τις αντιρρήσεις τους προαναγγέλλοντας μερικοί εξ αυτών την ίδρυση ενός νέου κόμματος της Δραχμής. Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι: δεν ήξερε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τι επρόκειτο να αντιμετωπίσει; Η απάντηση είναι πως φυσικά και ήξερε και για αυτό προσπάθησε να καταστήσει σαφές ουκ ολίγες φορές στις διάφορες συνεδριάσεις της Ε.Ε. ότι η κρίση της Ελλάδας δεν είναι μονάχα ελληνικό πρόβλημα αλλά πρωτίστως ευρωπαϊκό.

Παρόλ’ αυτά οι φωνές δεν εισακούσθησαν, έπεσαν στο κενό και η Κυβέρνηση της σύμπραξης Τσίπρα – Καμμένου αποτέλεσε το χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι το μνημόνιο και το ευρώ είναι αλληλένδετοι όροι και σιαμαία αδέρφια που δεν πρόκειται να χωριστούν αν δεν υπάρξει ολική ρήξη και εφαρμογή ενός plan b. Όλα τα υπόλοιπα «πυροτεχνήματα» και οι βερμπαλισμοί περί κατάργησης μνημονίων εντός ευρώ είναι για τα μάτια του κόσμου και θα συνεχίσουν να αποδεικνύουν ότι όποιος τις υιοθετεί, αιθεροβατεί κυνηγώντας χίμαιρες…


Υ.Γ. : Σε ότι αφορά τη «μνημονιάρα» του Άδωνι που επικροτεί κατά τα άλλα την προσγείωση του Τσίπρα στο ρεαλισμό και την πραγματικότητα, ο Λένιν έλεγε κάποτε: «όταν σε χειροκροτεί ο εχθρός σου, ψάξε να βρεις το λάθος σου». Ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου